Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Μάχη χωρίς έλεος


Τόσος πόνος... τόσος θυμός,
όσος πόνος, τόσος θυμός.
Δεν αντέχεται, δεν πιστεύεται
η αλήθεια που στα δυό σε σκίζει.
Είναι πικρή ανταμοιβή και άδικη,
Ή μήπως όχι;

Μήπως αυτή ειναι η ανταμοιβή που σου αρμόζει,
γι΄αυτά που είπες, γι’ αυτά που ένοιωσες, γι’ αυτά που έδωσες;
Μήπως νομοτελειακά δεμένα είναι μεταξύ τους
αυτά τα δυό, σαν αίτιο και αιτιατό;
Ας είναι κι έτσι.
Πάλι τον ίδιο δρόμο θα ΄χες διαλέξει.

Και τώρα;
Χωρίς έλεος η μάχη μαίνεται στα σωθικά σου.
Αμφίρροπη η έκβαση και άγνωστη.
Ίδιοι οι αντίπαλοι αιώνες τώρα.
Η αγάπη, και όλων των ειδών τα δηλητήρια
που εύκολα ξεχνάμε πως σκοτώνουν, αργά ή γρήγορα.

Χωρίς αντίδοτο όμως – φευ – ακόμα κι η αγάπη αρρωσταίνει...


Μόνο.





Τις αλήθειες μου σκορπώ στα πόδια σου..
Πάρτες για ψέματα και πάτα επάνω τους.
και πάλι αλήθειες θα είναι..
Την καρδιά μου παραδίνω στα χέρια σου..
Πάρτην για χάρτινη και κόψε την κομμάτια.
Σκόρπισε τα στο αέρα όσο μακρύτερα μπορείς,
και πάλι κάθε μόριο καρδιάς , αποκομμένο απ' τα υπόλοιπα,
πάλι για σένα θα χτυπά.
Πάλι καρδιά θα είναι..
Δεν έχω άλλα ''συγγνώμη'' για να πω,
Πολλές συγγνώμες ψάχνουν οι ένοχοι.
Δεν έχω άλλα "σ'αγαπώ",
 θα ακουστούν απίστευτα στ' αφτιά σου.. Κι εγώ δεν θέλω.
Λόγια που στέρεψαν
μπροστά στο βλέμμα σου
-ποιο βλέμμα αλήθεια, βλέμμα που το φαντάστηκα-
από το στόμα μου δεν βγαίνει η φωνή.
Είμαι εδώ. Το ξέρεις. Είμαι εδώ.
Χωρίς αλήθειες πατημένες.
Χωρίς καρδιά.
Μόνο με ένα σ'αγαπώ που κράτησα για να στο πω όταν θα με πιστεύεις.



Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014

Μου έλειψες...

Και να, που τα λεπτά τα δέκα, γίναν ώρα,
μια ώρα ικανή να σμιξει το τώρα με το χθές
γεμάτη οράματα, ποιήματα και αλκοόλ
γεμάτη μουσική, γεύση και ζάλη.

Και να, που ξαναέζησα στο χθες
και ένοιωσα τη δύναμη των χτύπων,
και ένοιωα φιλιά, φωνές, χαμόγελα
που ενώνουν χιλιόμετρα και αποστάσεις

και θαύμασα, τον έρωτα!


Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Κάποτε, ήταν ένα γλυκό στέκι...


Κάποτε, ήταν ένα γλυκό στέκι που με πολύ αγάπη δημιούργησαν δυο νέοι άνθρωποι. Το ονόμασαν ''Χουζουρλού" κι εκεί μέσα έκλεινε όλη την αγάπη τους για την παράδοση και τη γλύκα άλλων εποχών! Πίναμε τον καφέ μας και γλυκαίναμε τον ουρανίσκο μας με τα υπέροχα γλυκά του κουταλιού... Γλυκιές στιγμές! Μα. οι "σημερινές εποχές" έφεραν δυσκολίες και πίκρες... κι έτσι το στέκι μας ακολούθησε τη μοίρα που του επέβαλε η οικονομική κρίση...

    Όμως έμεινε η σελίδα αυτή να αντιστέκεται με σθένος στις αντιξοότητες και να περνάει το δικό της μήνυμα με θετική ενέργεια και γλύκα από παραμύθι, σ'έναν κόσμο που δεν πιστεύει σε θαύματα... Κι όμως, γίνονται χιλιάδες!..

   Ένα από αυτά είναι κι ο έρωτας...Κι αυτός είναι ο δεύτερος και ισχυρότερος λόγος που αυτή η σελίδα παραμένει ενεργή! Γιατί εδώ μέσα έτυχε να συναντηθούν δυο άνθρωποι, δυο από τους διαχειριστές που αγνοούσαν ο ένας την ύπαρξη του άλλου, και που τους χώριζαν περίπου 515 χιλιόμετρα.. Κι έτσι απλά με μια ματιά, και με τη συνειδητοποίηση πως συνυπάρχουν σε μια σελίδα και συνεργάζονται χωρίς καν να γνωρίζονται, πίστεψαν στα Θαύματα...

    Και παίρνοντας τη ''Χουζουρλού" που τους ένωσε, από το χέρι, με αγάπη και γλύκα, την οδηγούν στη χώρα των θαυμάτων.. Κι αφήνουν πίσω τους την πύλη ανοιχτή, για όσους θέλουν να ακολουθήσουν...

(γράφτηκε στις 3 Οκτωβρίου 2012 στη σελίδα της Χουζουρλού στο facebook)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...