Πάμε.

Δεν αναζητούσα

άντρα της μιας βραδιάς μα ούτε του ''για πάντα''..

Ποιος μπορεί να πει ''για πάντα''...

Ένα συνοδοιπόρο έψαχνα, να ακουμπήσω πάνω του 

την αγωνία του ταξιδιού, 

να έχουμε ίδιο χάρτη, κι η πυξίδα του να δείχνει 

ακριβώς σαν τη δική μου , 

που τρελαμένη αλλού δείχνει τον βορρά..

Ένα συνταξιδιώτη απλά, που να πατάει στα βήματα μου ,

κι εγώ όταν κουράζομαι, να κοιμίζω τα δικά μου βήματα

στα ίχνη των δικών του..

Έναν άνθρωπο που να μιλάει την γλώσσα που έχουν τα όνειρα μου 

για να συνεννοούνται μυστικά   

και να μπορεί σε αυτή τη γλώσσα να με κάνει να ονειρεύομαι 

τα δικά του όνειρα..

Ένα χέρι απλά έψαχνα

που να κυκλώσει το δικό μου και να του πει "πάμε, είμαι εδώ για σένα"

Και να είμαι κι εγώ εκεί γι'αυτό το χέρι..

Δεν ξέρω αν αυτό είναι η αγάπη 

Ξέρω μόνο πως βρήκα αυτό το χέρι , το χέρι το δικό σου..

Κι είναι ο συνοδοιπόρος μου , τα όνειρα μου, τα ταξίδια μου, η πυξίδα μου 

κι όλα τα βήματα μου μες στην χούφτα σου...

Εσύ τα κρατάς.

Εσύ με κρατάς.

Λοιπόν....

Πάμε;..

Ένας κρυφός διάλογος..
Μια απουσία δυνατή , σχεδόν τόσο
που γίνεται παρουσία..
Ολοκληρωτική
Καθηλωτική
Όπως κάθε τι που αξίζει ..
Δεν ξέρω αν έχω τόση δύναμη να αντέξω
τόσο μεγάλη αξία.
Όμως θα προσπαθώ..
Θα 'θελα να ήσουν εδώ απόψε..
Κι όμως είσαι.
Πάντα ήσουν !

Στο δρόμο για το σταθμό...

Αγάπη μου,

δεν έχω αγαπήσει άλλη γυναίκα όπως εσένα
και δεν έχω γνωρίσει άλλη γυναίκα που να σου μοιάζει!

Είσαι πραγματικά μαγικό πλάσμα, υπέροχο,
με αξιοζήλευτες και αξιολάτρευτες ιδιότητες
και με κάνεις να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος!

Σε λατρεύω ολοκληρωτικά και να είσαι σίγουρη
ότι τη νοιώθω την αγάπη σου γιατί ξέρεις να τη δείχνεις!

Κάθε φορά τα λόγια σου μου λιώνουν την καρδιά
και με κάνουν να αισθάνομαι δικός σου,
παραδομένος άνευ όρων!

Βέβαια, κάνουν τον πόνο του αποχωρισμού ισχυρότερο,
αλλά αυτό είναι πολύ μικρό σαν τίμημα!

Σ' αγαπάω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου
και κάθε στιγμή μακριά σου μοιάζει πληγή αγιάτρευτη
που περιμένει την επόμενη αντάμωση για να επουλωθεί,
με την ευχή και την ελπίδα πως δεν θ' αργήσει!

...μόλις έφτασα στον σταθμό.

Όταν ...

Όταν όλη η μουσική του κόσμου μιλά για εκείνον

και σου παγώνει το αίμα η κάθε νότα

Όταν πονάει το κορμί στην κάθε ανάμνηση του,

και η ανάσα σου κονταίνει σαν να ξεψυχάς..

Όταν δακρύζεις κοιτώντας την εικόνα του,

όχι από απουσία, απλά και μόνο για την μοναδικότητα του, 

όταν μουδιάζεις και χαμογελάς, 

πονάς και είσαι ευτυχισμένος για τους πόνους σου, 

γιατί χωρίς εκείνον δεν θα υπήρχαν,

και δεν θα άντεχες να μην υπήρχαν ...

Όταν πια δεν έχεις τίποτα άλλο να ζήσεις αν δεν τον περιέχει...

Πιες στην υγειά του!

Μόλις ανακάλυψες πως είναι να αγαπάς...

Σε θέλω εδώ!...

Σε περιμένω...

Συννέφιασε...
Το πάει για βροχή .....

Η διψασμένη γη περιμένει ..
Τα δέντρα , τα λουλούδια περιμένουν, να ξεδιψάσουν , να ποτιστούν ..

Τι μαγικά που είναι φτιαγμένη η φύση!
Μια σταγόνα και η γη ζωντανεύει...

Τι μαγικά που είναι τα μάτια σου!
Μια ματιά σου και ζωντανεύω...

Σε περιμένω ...
Διψάω για την παρουσία σου...

Έπιασε βροχή ..
Ζηλεύω αυτή τη γη που ξεδιψάει!

Σε περιμένω !

Είσαι...

Είσαι ένα πλάσμα μαγικό,
που με μάγεψε με χίλιους τρόπους!

Είσαι μια γυναίκα φωτιά,
που με έκανε να καίγομαι από έρωτα!

Είσαι ένα κορίτσι,
που ξύπνησε τα πιο γλυκά και τρυφερά μου αισθήματα!

Είσαι ένας άνθρωπος τόσο σπάνιος και υπέροχος,
που αισθάνομαι ευλογημένος που σε γνώρισα!

Είσαι ένα θηλυκό,
τόσο άτιμο που με κολάζει συνέχεια!

Είσαι μια κόλαση,
τόσο εκστατική που αξίζει να καώ σ'αυτήν!

Είσαι μια γυναίκα - θεά,
που έχεις αλλάξει τη ζωή μου με τη θεϊκή σου αύρα!

Είσαι όλα αυτά,
που θα ήθελα να είναι η γυναίκα της ζωής μου!

Είσαι η γυναίκα της ζωής μου!!!

Σ' αγαπάω,
όπως δεν έχω ξανααγαπήσει άλλη γυναίκα!

Είμαι ερωτευμένος με πρωτόγνωρη δύναμη!

Είμαι δικός σου,
παραδομένος χωρίς όρους στα χέρια σου!

Σε λατρεύω, όπως λατρεύω την ίδια τη ζωή!!!

 

Σχέδια που έκανα ανατράπηκαν...
Σταμάτησα να σχεδιάζω.
Όνειρα της ζωής μου βούλιαξαν...
Σταμάτησα να ονειρεύομαι.
Η ελπίδα χάθηκε...
Σταμάτησα να ελπίζω.
Κι όταν πια αποφάσισα να ζήσω χωρίς όνειρα, χωρίς ελπίδα, χωρίς σχέδια.. Ελεύθερη από όλα.. Κλεισμένη σε ένα τετράγωνο κυνισμό ατόφιας λογικής...
Συνάντησα το βλέμμα σου
-Κι ούτε καν ήταν για μένα-
τόσο μακρυά κι όμως ξύπνησε την ελπίδα πως θα σε συναντήσω....
Αρχισα να σχεδιάζω τι θα σου πω και να ονειρεύομαι
- ναι να ονειρεύομαι-
πως μια μέρα θα σε έχω.
Ευχαριστώ που με επανέφερες στη ζωή...

Ένα κουβαράκι...

Στην αρχή ήταν ένα κουβαράκι...
Κόκκινο.
Μετά άρχισε να ξετυλίγεται , σαν να το έσπρωξε το παιχνιδιάρικο πόδι μιας γάτας..
Ξετυλιγόταν αργά, σχηματίζοντας μια κόκκινη νημάτινη γραμμή...
Μια γραμμή που όλο και μεγάλωνε, ενόσω το κουβαράκι συρρικνωνόταν...
Στο άπλωμα της η κλωστή, με κάποιο μαγικό τρόπο
έσβηνε, λες και κρατούσε σφουγγάρι, όλο το παρελθόν..
Έσβηνε ακόμα και την ίδια τη μνήμη..
Κι όσο η κλωστή ξετυλιγόταν , τύλιγε, θαρρείς, τη σκέψη μου...
Μέχρι που η σκέψη μου απέκτησε μόνο μάτια για να κοιτάζει αυτό το δρόμο που η κλωστή σχημάτιζε..
Το δρόμο που θα έφτανε σε σένα...
Αγάπη μου, δες!
Στην αρχή ήταν μόνο ένα κουβαράκι...
Και τώρα...Δες!
Έγινε χιλιόμετρα έρωτα...