Αντίο...

 

Δεν αντέχω. Έτσι είναι τώρα, αλλά στην πραγματικότητα θα αντέξω και αυτό όπως άντεξα και άλλα. Αλλά τώρα πονάω τόσο που δεν αντέχω. Μου έρχονται δάκρυα σε διάφορες στιγμές κάθε μέρα. Και τα πνίγω. Γιατί δεν πρέπει να φανούν στον οποιονδήποτε. Γιατί δεν πρέπει να φανούν ούτε σε μένα. Σ’ αγαπάω. Πολύ περισσότερο από ό,τι πίστεψες ποτέ. Ποτέ δεν πίστεψες εντελώς ούτως ή άλλως. Και τώρα τέλος. Μετά από 10 σχεδόν χρόνια, μετά από ολόκληρη ζωή. Μια ζωή γεμάτη. Γεμάτη  από τις πιο έντονες στιγμές, καλές, κακές, δυνατές, όμορφες, έντονες, απίστευτες, μυθιστορηματικές σε πολλές περιπτώσεις. Μια ζωή ολόκληρη. Άλλαξα, με άλλαξες. Μπορεί κι εγώ να σε άλλαξα. Το σίγουρο είναι ότι έκανα περισσότερα από ότι μπορούσα. Ξεπέρασα τον εαυτό μου πολλές φορές. Καλό ήταν αυτό, υπέροχο. Θα έχω να λέω πως για μια γυναίκα έκανα τα πάντα που περνούσαν από το χέρι μου και λίγο παραπάνω. Και έζησα πραγματικά. Έζησα τόσο έντονα δεκάδες στιγμές που είναι σαν να έζησα χιλιάδες ζωές. Όπως ακριβώς μου υποσχέθηκες κάποια νύχτα.

Τώρα βιώνω θλίψη. Κάθε μέρα χωρίς κέφι για οτιδήποτε. Μια βαθιά σκατένια θλίψη που μου γαμάει την κάθε μέρα. Σου έχω πελώριο θυμό. Αλλά δεν παύω να σε νοιώθω κομμάτι μου. Λατρεμένο, πολύτιμο, υπέροχο. Προς απώθηση όμως, προς ξερίζωμα. Μόνο έτσι θα επιβιώσω. Μόνο έτσι.

Σε εξιδανίκευσα ήδη.

Και τώρα είμαι άδειος.

Αντίο!

Η νύχτα σταλάζει ....

Σταλάζει η νύχτα λησμονιά σε παλιές κακές στιγμές...
Πληγές.
Δεν ήθελα η εικόνα αυτή η πικρή να μένει,
όταν ο λόγος που την δημιούργησε
έχει πάψει από καιρό να υπάρχει
- μα μήπως κράτησε πολύ;-

Σταλάζει η νύχτα αγάπες κι έρωτες,
δεν είναι για θυμούς πλασμένη, και το ξέρεις.
Κι οι δυο το ξέρουμε καλά,
Κι αν ετούτη εδώ η γέφυρα έμεινε απάτητη ύστερα από το βράδυ εκείνο
που με λασπωμένα πόδια την καταπάτησε η ζήλια και ο πόνος,
τώρα την καθαρίζω εγώ,
για να μπορεί να ξαναπατήσει πάνω της η αγάπη μας
αμόλυντη θεά όπως ήταν και είναι πάντα.
Δεν συμφωνείς;

Συγγνώμη που δεν ρώτησα
μα ήμουν σίγουρη για το χαμόγελό σου,
όταν αυτά τα λόγια θα διαβάζεις.
Ξέρω πως κι εσύ δεν ήθελες
 η εικόνα αυτή η πικρή να μένει.

Όταν ο λόγος που την δημιούργησε
ποτέ δεν έχει υπάρξει!

ΥΓ.
Σε λατρεύω

Μου έλειψες...

Και να, που τα λεπτά τα δέκα, γίναν ώρα,
μια ώρα ικανή να σμιξει το τώρα με το χθές
γεμάτη οράματα, ποιήματα και αλκοόλ
γεμάτη μουσική, γεύση και ζάλη.

Και να, που ξαναέζησα στο χθες
και ένοιωσα τη δύναμη των χτύπων,
και ένοιωα φιλιά, φωνές, χαμόγελα
που ενώνουν χιλιόμετρα και αποστάσεις

και θαύμασα, τον έρωτα!

Σύννεφα στολίδια...

Κάποτε, ήταν ένα γλυκό στέκι...

 

Κάποτε, ήταν ένα γλυκό στέκι που με πολύ αγάπη δημιούργησαν δυο νέοι άνθρωποι. Το ονόμασαν ''Χουζουρλού" κι εκεί μέσα έκλεινε όλη την αγάπη τους για την παράδοση και τη γλύκα άλλων εποχών! Πίναμε τον καφέ μας και γλυκαίναμε τον ουρανίσκο μας με τα υπέροχα γλυκά του κουταλιού... Γλυκιές στιγμές! Μα. οι "σημερινές εποχές" έφεραν δυσκολίες και πίκρες... κι έτσι το στέκι μας ακολούθησε τη μοίρα που του επέβαλε η οικονομική κρίση...

    Όμως έμεινε η σελίδα αυτή να αντιστέκεται με σθένος στις αντιξοότητες και να περνάει το δικό της μήνυμα με θετική ενέργεια και γλύκα από παραμύθι, σ'έναν κόσμο που δεν πιστεύει σε θαύματα... Κι όμως, γίνονται χιλιάδες!..

   Ένα από αυτά είναι κι ο έρωτας...Κι αυτός είναι ο δεύτερος και ισχυρότερος λόγος που αυτή η σελίδα παραμένει ενεργή! Γιατί εδώ μέσα έτυχε να συναντηθούν δυο άνθρωποι, δυο από τους διαχειριστές που αγνοούσαν ο ένας την ύπαρξη του άλλου, και που τους χώριζαν περίπου 515 χιλιόμετρα.. Κι έτσι απλά με μια ματιά, και με τη συνειδητοποίηση πως συνυπάρχουν σε μια σελίδα και συνεργάζονται χωρίς καν να γνωρίζονται, πίστεψαν στα Θαύματα...

    Και παίρνοντας τη ''Χουζουρλού" που τους ένωσε, από το χέρι, με αγάπη και γλύκα, την οδηγούν στη χώρα των θαυμάτων.. Κι αφήνουν πίσω τους την πύλη ανοιχτή, για όσους θέλουν να ακολουθήσουν...

(γράφτηκε στις 3 Οκτωβρίου 2012 στη σελίδα της Χουζουρλού στο facebook)

Κάθε Φορά

Κάθε φορά που έρχομαι κοντά σου, αναγεννιέμαι.

Τα μάτια μου σαν ν’ αντικρύζουνε τον κόσμο πρώτη φορά.

Εναν κόσμο όμορφο, γλυκό, παραμυθένιο

απαλλαγμένο από ασχήμιες, ίδιο μ’ αυτόν που βλέπουν τα μωρά.

Κάθε φορά που ξαναβλέπω τη μορφή σου καταλαβαίνω

την αρμονία αυτού του σύμπαντος και ξαναζω

ολόκληρες ζωές μέσα από ‘σένα

όλες αυτές που θα έχανα αν έμενα στο «εγώ».

Κάθε φορά που με κοιτάς νοιώθω φτερούγες

 - σχεδόν τις βλέπω  - να ξεπετιούνται απ΄την ψυχή μου

με δύναμη τρανή, παρμένη από ‘σένα

να μ’ ανεβάζουν πιο ψηλά απ’ τη συννεφιά κι απ΄τη βροχή μου.

Κάθε φορά που μ’ αγκαλιάζεις, κάθε φορά,  ανακαλύπτω

μικρές,  μα απόλυτες αισθήσεις παραδείσου

μα σαν θυμάμαι την κόλαση μακριά σου, τρομάζω

και κλέβω αχόρταγα ακόμα ένα φιλί σου.

Η ζωή είναι πάθος, η ζωή είναι τάνγκο!!!

Red Hot Love ... in a Book!!!

Διαμάντι και σκουριά

Διαμάντι μου πολύτιμο, σπάνιο, μονάκριβο,
λατρεύω κάθε μια από τις τέλειες πλευρές σου,
τις φανερές, τις κρυφές και αυτές που δεν έχω ανακαλύψει ακόμα!
Σ' ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου και με τη λάμψη σου
διέλυσες και απάλειψες κάθε ίχνος σκουριάς
που η ζωή είχε προσθέσει στην ψυχή μου.
Ένας χρόνος, ένας μήνας και μερικές ημέρες,
τόσο γεμάτη ζωή, τόσο δυνατά αισθήματα, τόσο υπέροχες στιγμές...
Θα έκανα το γύρο της γής για να σε βρώ...
Το ξέρεις άλλωστε! Έχω ήδη κάνει το μισό!
Σ' αγαπώ!

Ένας χρόνος πέρασε..

Εδώ δεν λέμε πολλά.. Κι ούτε συχνά. Εδώ συναντιόμαστε σπάνια για να καταθέσουμε ένα κομμάτι από την αγάπη μας και να γεφυρώσουμε την χιλιομετρική- και μόνο- απόσταση ανάμεσά μας.. Όχι πως δεν το έχουμε κάνει! Ένα χρόνο τώρα, το έχουμε κάνει με άπειρους τρόπους, με τηλέφωνα, με ξενύχτια στο ίντερνετ, με μουσική, με ταξίδια, αληθινά αλλά και του μυαλού.. Με την σκέψη μας και το συναίσθημα μας. Με τον κάθε χτύπο της καρδιάς μας.

 Αν μου έλεγαν πριν ενάμιση χρόνο πως θα ερωτευόμουν έναν άνθρωπο 515 χιλιόμετρα μακριά από μένα, όχι μόνο δεν θα το πίστευα αλλά μπορεί και να γελούσα.  Όμως ήρθε η εικόνα σου μπροστά μου ένα πρωινό του Σεπτέμβρη  πέρσι, και πίστεψα στη θεωρία του ''άλλου μισού", κάτι που ποτέ δεν πίστευα... Τώρα είσαι στη ζωή μου και δεν υπάρχουν πια χιλιόμετρα.. Υπάρχει μόνο η σκέψη σου. Υπάρχει μόνο η παρουσία σου, τόσο έντονη που μόνο από ευτυχία γελάω πια...Σε ευχαριστώ που ήρθες .... Σε λατρεύω.

Για τον ένα χρόνο που κλείσαμε στις 28 Οκτώβρη.. 

Δεν ξέρω...

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που δεν μ' αφήνει να πάρω τη σκέψη μου μακριά από 'σένα ούτε λεπτό...

Είναι τα μάτια σου, που κρύβουν μέσα τους την επιθυμία για χιλιάδες ζωες και που εκτός από την φυσική ομορφιά τους εκπέμπουν ευστροφία και καθαρή δύναμη;

Είναι τα χείλη σου, που εκφράζουν με ακρίβεια την κάθε σου σκέψη και διάθεση χωρίς να χάνουν σε καμιά περίπτωση τον ερωτισμό που πηγάζει από το σχήμα τους;

Είναι τα μαλλιά σου, που μαύρα σαν την πιο μυστηριώδη νύχτα με κάνουν να θέλω να χαθώ μέσα τους;

Είναι το χαμόγελό σου (αχ, αυτό το χαμόγελο...) που, μοναδικό στον κόσμο, γεμίζει την ψυχή μου με τα πιο υπέροχα και πρωτόγνωρα συναισθήματα, φωτίζει ολόκληρη τη ζωή μου και μου έχει γίνει τόσο μεγάλη ανάγκη ώστε η απουσία του μου προκαλεί θλίψη;

Είναι το γέλιο σου, που καθαρό και αληθινό με παρασέρνει στα υψηλότερα επίπεδα χαράς;

Είναι η φωνή σου, που ζεστή και τραγανή, σαν χάδι και γαργάλημα μαζί, χαρίζει απόλαυση στα αυτιά μου αλλά και σ' όλο μου το σώμα αφού την νοιώθω σαν να κυλάει στο δέρμα μου;

Είναι το σώμα σου, που κάθε σημείο του είναι άξιο να λατρευτεί ξεχωριστά όπως ξεχωριστές είναι οι χάρες του και αγαπημένες;

Είναι οι σκέψεις σου, που τρέχουν από 'δω κι από 'κει αλαφιασμένες να προλάβουν να τα καταλάβουν όλα, να τα αναλύσουν όλα, να μη χάσουν τίποτα και διαταραχθεί η πολυπλοκότητα του μυαλού που τις παράγει;

Είναι η θέληση που έχεις για ζωή, για περιπέτεια, για απόλαυση από το κάθε τι που σου προκαλεί το ενδιαφέρον, από κάθε τι που ερεθίζει το πολύπλευρο και πολυεπίπεδο μυαλό σου;

Είναι η καρδιά σου, που, όντας το πιο γλυκό και όμορφο μέρος για να βρίσκεται κανείς, αδυνατεί αν μπει μέσα της κάποιος να μπορέσει να ξαναζήσει έξω από αυτήν;

Ξέρω...

Και ένα μόνο απ' αυτά θα έφτανε σαν λόγος για να μη μπορεί να απομακρυνθεί η σκέψη μου από σένα...

Όλα μαζί, είναι ο λόγος που δεν απομακρύνεται ούτε η καρδιά μου!!!

Στο δρόμο για το σταθμό...

Αγάπη μου,

δεν έχω αγαπήσει άλλη γυναίκα όπως εσένα
και δεν έχω γνωρίσει άλλη γυναίκα που να σου μοιάζει!

Είσαι πραγματικά μαγικό πλάσμα, υπέροχο,
με αξιοζήλευτες και αξιολάτρευτες ιδιότητες
και με κάνεις να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος!

Σε λατρεύω ολοκληρωτικά και να είσαι σίγουρη
ότι τη νοιώθω την αγάπη σου γιατί ξέρεις να τη δείχνεις!

Κάθε φορά τα λόγια σου μου λιώνουν την καρδιά
και με κάνουν να αισθάνομαι δικός σου,
παραδομένος άνευ όρων!

Βέβαια, κάνουν τον πόνο του αποχωρισμού ισχυρότερο,
αλλά αυτό είναι πολύ μικρό σαν τίμημα!

Σ' αγαπάω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου
και κάθε στιγμή μακριά σου μοιάζει πληγή αγιάτρευτη
που περιμένει την επόμενη αντάμωση για να επουλωθεί,
με την ευχή και την ελπίδα πως δεν θ' αργήσει!

...μόλις έφτασα στον σταθμό.

Σε περιμένω...

Συννέφιασε...
Το πάει για βροχή .....

Η διψασμένη γη περιμένει ..
Τα δέντρα , τα λουλούδια περιμένουν, να ξεδιψάσουν , να ποτιστούν ..

Τι μαγικά που είναι φτιαγμένη η φύση!
Μια σταγόνα και η γη ζωντανεύει...

Τι μαγικά που είναι τα μάτια σου!
Μια ματιά σου και ζωντανεύω...

Σε περιμένω ...
Διψάω για την παρουσία σου...

Έπιασε βροχή ..
Ζηλεύω αυτή τη γη που ξεδιψάει!

Σε περιμένω !

Σχέδια που έκανα ανατράπηκαν...
Σταμάτησα να σχεδιάζω.
Όνειρα της ζωής μου βούλιαξαν...
Σταμάτησα να ονειρεύομαι.
Η ελπίδα χάθηκε...
Σταμάτησα να ελπίζω.
Κι όταν πια αποφάσισα να ζήσω χωρίς όνειρα, χωρίς ελπίδα, χωρίς σχέδια.. Ελεύθερη από όλα.. Κλεισμένη σε ένα τετράγωνο κυνισμό ατόφιας λογικής...
Συνάντησα το βλέμμα σου
-Κι ούτε καν ήταν για μένα-
τόσο μακρυά κι όμως ξύπνησε την ελπίδα πως θα σε συναντήσω....
Αρχισα να σχεδιάζω τι θα σου πω και να ονειρεύομαι
- ναι να ονειρεύομαι-
πως μια μέρα θα σε έχω.
Ευχαριστώ που με επανέφερες στη ζωή...

Ένα κουβαράκι...

Στην αρχή ήταν ένα κουβαράκι...
Κόκκινο.
Μετά άρχισε να ξετυλίγεται , σαν να το έσπρωξε το παιχνιδιάρικο πόδι μιας γάτας..
Ξετυλιγόταν αργά, σχηματίζοντας μια κόκκινη νημάτινη γραμμή...
Μια γραμμή που όλο και μεγάλωνε, ενόσω το κουβαράκι συρρικνωνόταν...
Στο άπλωμα της η κλωστή, με κάποιο μαγικό τρόπο
έσβηνε, λες και κρατούσε σφουγγάρι, όλο το παρελθόν..
Έσβηνε ακόμα και την ίδια τη μνήμη..
Κι όσο η κλωστή ξετυλιγόταν , τύλιγε, θαρρείς, τη σκέψη μου...
Μέχρι που η σκέψη μου απέκτησε μόνο μάτια για να κοιτάζει αυτό το δρόμο που η κλωστή σχημάτιζε..
Το δρόμο που θα έφτανε σε σένα...
Αγάπη μου, δες!
Στην αρχή ήταν μόνο ένα κουβαράκι...
Και τώρα...Δες!
Έγινε χιλιόμετρα έρωτα...

Marianne Faithfull - Who will take my dreams away

Το θερμόμετρο..

Ξημέρωσε ..
Το θερμόμετρο δείχνει 5 βαθμούς Κελσίου..
Κρυώνω... Σε περιμένω...
Είπαν πως θα χειροτερέψει ο καιρός, πως θα πέσει κι άλλο η θερμοκρασία...
Ίσως να χιονίσει.. Κρυώνω....
Δεν έχεις φανεί κι εγώ κοιτάζω με λύσσα το θερμόμετρο...
Δείχνει τώρα 3 βαθμούς... Άρχισε να ρίχνει χιονόνερο...
Περνούν οι ώρες ... Κρυώνω.. Που είσαι;
 Η πόλη είναι άδεια, κόσμος, σκιές τριγύρω κι εσύ μακριά... Περιμένω..
 Το θερμόμετρο δείχνει τώρα 1 βαθμό ... Το κρύο είναι αφόρητο μακρυά σου ...
Σε βλέπω! Σε βλέπω από μακρυά να πλησιάζεις...
Η πόλη γέμισε...  Το θερμόμετρο μηδένισε. Η απόσταση μηδενίστηκε... Καίγομαι...
Με αγκαλιάζεις...
Το θερμόμετρο δείχνει κάτω από το μηδέν... -1 , -2... αλλά ποιός νοιάζεται; ....
..Χιονίζει!..

Έτσι είναι...

Να βουτάς... Μες στα μάτια της... Μες στα μάτια του..  Να σου γίνεται εθισμός, σκληρό ναρκωτικό ...Εξάρτηση... Να ξυπνάς το πρωί και να τον αναζητάς , σαν μοιραία λύση... Να κοιμάσαι το βράδυ και να σου λείπει στον ύπνο σου. Να μην θέλεις να κοιμηθείς για να μην χάσεις στιγμές από εκείνον... Από εκείνη....Να σου λείπει ακόμα κι όταν τον έχεις πλάι σου.. Ανάγκη και επιθυμία! Ανάγκη περισσότερο , παρά επιθυμία... Να γελάς με το ''τίποτα'' που κάνει, να λιώνεις μόνο που γέρνει το κεφάλι πίσω.. Να συντάσσεται η αναπνοή σου με την δική του, και να συνθηκολογεί... Να κάνουν έρωτα τα μάτια πριν ακόμα αγγιχτούν τα σώματα.. Να ταξιδεύεις, τόσο μακρυά, μέσα σε ένα λεπτό... Να ονειρεύεσαι.... Πολύ να ονειρεύεσαι! Και να μην βλέπεις, να είσαι τυφλός και να μην βλέπεις κανένα εμπόδιο!.... Να μην υπάρχουν εμπόδια για σένα παρά μόνο δυο μάτια μαγνήτες! .... Μόνο αυτά! Έτσι είναι... Έτσι πρέπει να είναι..

'Ερωτας;
Πάθος;
Επιθυμία;
Ενθουσιασμός;
Αγάπη; ....

Δεν θα το μάθεις ποτέ αν δεν βουτήξεις βαθιά ...
Αν δεν το ζήσεις!

Απλά μαθήματα...

Τα πάθη μας... Τα λάθη μας.. Οι έρωτες που ζήσαμε, μια διδαχή για τους επόμενους. Μαθαίνουμε να αγαπάμε, μέσα από τις εικόνες τους παρελθόντος.Κάθε καινούργια αγάπη είναι μοναδική. Η μοναδικότητα της ξεπροβάλει από τς εμπειρίες της ζωής μας. Αν δεν πόνεσες ποτέ δεν ξέρεις τι είναι βάλσαμο. Δεν μπορείς να διακρίνεις την ευτυχία. Άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας, για κάποιο λόγο. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Τετριμμένο αλλά πέρα για πέρα αλήθεια. Άνθρωποι ''βάλσαμο'', άνθρωποι ''σκαλοπάτια", άνθρωποι ''μετουσίωση", άνθρωποι "για λίγο", άνθρωποι "για τώρα", άνθρωποι "για πάντα"... Όλοι έχουν μια θέση στην ιστορία της ζωής μας.. Όλοι κάτι μας έδωσαν.... ένα λιθαράκι σε αυτό που είμαστε τώρα. Κι αυτό που θα είμαστε ίσως αύριο... Σε όλους χρωστάμε ένα ''ευχαριστώ".. Ναι , ναι ακόμα και σε αυτούς που μας πόνεσαν, σε αυτούς περισσότερο. Ναι και σε αυτούς που μας άφησαν,  ξέρω πως επαναστατείτε! Αλλά για σκεφτείτε λίγο, αν δεν αδειάσει μια θέση στη ζωή μας πως θα έρθει να καθίσει η ευτυχία; Όταν συγχωρήσουμε μέσα μας αυτούς που μας πόνεσαν, κλείνουμε μια πόρτα, και ανοίγουμε μια άλλη! Μια καθαρή δίοδο για να μπει το φως. Η φύση δεν γνωρίζει την έννοια του κενού, δεν υπάρχει κενό στη φύση, ούτε στη φύση των ανθρώπων. Κάθε κενό καλύπτεται και πολλές φορές από κάτι καλύτερο. Δείτε το έτσι, γιατί έτσι είναι.

Συγχωρείστε ανθρώπους που σας φέρθηκαν άσχημα, κι ευχαριστείστε τους! Αν δεν ήταν αυτοί που είναι, αν δεν φέρονταν με αυτό τον τον τρόπο, δεν θα είχατε μάθει τόσα πολλά... Δεν θα διεκδικούσατε  το καλύτερο στη ζωή..  Όχι δεν είναι ηττοπάθεια, ούτε μαζοχισμός.. Είναι σοφία και κάθαρση! ....