Αντίο...

 

Δεν αντέχω. Έτσι είναι τώρα, αλλά στην πραγματικότητα θα αντέξω και αυτό όπως άντεξα και άλλα. Αλλά τώρα πονάω τόσο που δεν αντέχω. Μου έρχονται δάκρυα σε διάφορες στιγμές κάθε μέρα. Και τα πνίγω. Γιατί δεν πρέπει να φανούν στον οποιονδήποτε. Γιατί δεν πρέπει να φανούν ούτε σε μένα. Σ’ αγαπάω. Πολύ περισσότερο από ό,τι πίστεψες ποτέ. Ποτέ δεν πίστεψες εντελώς ούτως ή άλλως. Και τώρα τέλος. Μετά από 10 σχεδόν χρόνια, μετά από ολόκληρη ζωή. Μια ζωή γεμάτη. Γεμάτη  από τις πιο έντονες στιγμές, καλές, κακές, δυνατές, όμορφες, έντονες, απίστευτες, μυθιστορηματικές σε πολλές περιπτώσεις. Μια ζωή ολόκληρη. Άλλαξα, με άλλαξες. Μπορεί κι εγώ να σε άλλαξα. Το σίγουρο είναι ότι έκανα περισσότερα από ότι μπορούσα. Ξεπέρασα τον εαυτό μου πολλές φορές. Καλό ήταν αυτό, υπέροχο. Θα έχω να λέω πως για μια γυναίκα έκανα τα πάντα που περνούσαν από το χέρι μου και λίγο παραπάνω. Και έζησα πραγματικά. Έζησα τόσο έντονα δεκάδες στιγμές που είναι σαν να έζησα χιλιάδες ζωές. Όπως ακριβώς μου υποσχέθηκες κάποια νύχτα.

Τώρα βιώνω θλίψη. Κάθε μέρα χωρίς κέφι για οτιδήποτε. Μια βαθιά σκατένια θλίψη που μου γαμάει την κάθε μέρα. Σου έχω πελώριο θυμό. Αλλά δεν παύω να σε νοιώθω κομμάτι μου. Λατρεμένο, πολύτιμο, υπέροχο. Προς απώθηση όμως, προς ξερίζωμα. Μόνο έτσι θα επιβιώσω. Μόνο έτσι.

Σε εξιδανίκευσα ήδη.

Και τώρα είμαι άδειος.

Αντίο!

Η νύχτα σταλάζει ....

Σταλάζει η νύχτα λησμονιά σε παλιές κακές στιγμές...
Πληγές.
Δεν ήθελα η εικόνα αυτή η πικρή να μένει,
όταν ο λόγος που την δημιούργησε
έχει πάψει από καιρό να υπάρχει
- μα μήπως κράτησε πολύ;-

Σταλάζει η νύχτα αγάπες κι έρωτες,
δεν είναι για θυμούς πλασμένη, και το ξέρεις.
Κι οι δυο το ξέρουμε καλά,
Κι αν ετούτη εδώ η γέφυρα έμεινε απάτητη ύστερα από το βράδυ εκείνο
που με λασπωμένα πόδια την καταπάτησε η ζήλια και ο πόνος,
τώρα την καθαρίζω εγώ,
για να μπορεί να ξαναπατήσει πάνω της η αγάπη μας
αμόλυντη θεά όπως ήταν και είναι πάντα.
Δεν συμφωνείς;

Συγγνώμη που δεν ρώτησα
μα ήμουν σίγουρη για το χαμόγελό σου,
όταν αυτά τα λόγια θα διαβάζεις.
Ξέρω πως κι εσύ δεν ήθελες
 η εικόνα αυτή η πικρή να μένει.

Όταν ο λόγος που την δημιούργησε
ποτέ δεν έχει υπάρξει!

ΥΓ.
Σε λατρεύω

Μάχη χωρίς έλεος

Τόσος πόνος... τόσος θυμός,

όσος πόνος, τόσος θυμός.

Δεν αντέχεται, δεν πιστεύεται

η αλήθεια που στα δυό σε σκίζει.

Είναι πικρή ανταμοιβή και άδικη,

Ή μήπως όχι;

Μήπως αυτή ειναι η ανταμοιβή που σου αρμόζει,

γι΄αυτά που είπες, γι’ αυτά που ένοιωσες, γι’ αυτά που έδωσες;

Μήπως νομοτελειακά δεμένα είναι μεταξύ τους

αυτά τα δυό, σαν αίτιο και αιτιατό;
Ας είναι κι έτσι.

Πάλι τον ίδιο δρόμο θα ΄χες διαλέξει.

Και τώρα;

Χωρίς έλεος η μάχη μαίνεται στα σωθικά σου.

Αμφίρροπη η έκβαση και άγνωστη.

Ίδιοι οι αντίπαλοι αιώνες τώρα.

Η αγάπη, και όλων των ειδών τα δηλητήρια

που εύκολα ξεχνάμε πως σκοτώνουν, αργά ή γρήγορα.

Χωρίς αντίδοτο όμως – φευ – ακόμα κι η αγάπη αρρωσταίνει...

Μόνο.

Τις αλήθειες μου σκορπώ στα πόδια σου..
Πάρτες για ψέματα και πάτα επάνω τους.
και πάλι αλήθειες θα είναι..
Την καρδιά μου παραδίνω στα χέρια σου..
Πάρτην για χάρτινη και κόψε την κομμάτια.
Σκόρπισε τα στο αέρα όσο μακρύτερα μπορείς,
και πάλι κάθε μόριο καρδιάς , αποκομμένο απ' τα υπόλοιπα,
πάλι για σένα θα χτυπά.
Πάλι καρδιά θα είναι..
Δεν έχω άλλα ''συγγνώμη'' για να πω,
Πολλές συγγνώμες ψάχνουν οι ένοχοι.
Δεν έχω άλλα "σ'αγαπώ",
 θα ακουστούν απίστευτα στ' αφτιά σου.. Κι εγώ δεν θέλω.
Λόγια που στέρεψαν
μπροστά στο βλέμμα σου
-ποιο βλέμμα αλήθεια, βλέμμα που το φαντάστηκα-
από το στόμα μου δεν βγαίνει η φωνή.
Είμαι εδώ. Το ξέρεις. Είμαι εδώ.
Χωρίς αλήθειες πατημένες.
Χωρίς καρδιά.
Μόνο με ένα σ'αγαπώ που κράτησα για να στο πω όταν θα με πιστεύεις.

Μου έλειψες...

Και να, που τα λεπτά τα δέκα, γίναν ώρα,
μια ώρα ικανή να σμιξει το τώρα με το χθές
γεμάτη οράματα, ποιήματα και αλκοόλ
γεμάτη μουσική, γεύση και ζάλη.

Και να, που ξαναέζησα στο χθες
και ένοιωσα τη δύναμη των χτύπων,
και ένοιωα φιλιά, φωνές, χαμόγελα
που ενώνουν χιλιόμετρα και αποστάσεις

και θαύμασα, τον έρωτα!

Σύννεφα στολίδια...

Κάποτε, ήταν ένα γλυκό στέκι...

 

Κάποτε, ήταν ένα γλυκό στέκι που με πολύ αγάπη δημιούργησαν δυο νέοι άνθρωποι. Το ονόμασαν ''Χουζουρλού" κι εκεί μέσα έκλεινε όλη την αγάπη τους για την παράδοση και τη γλύκα άλλων εποχών! Πίναμε τον καφέ μας και γλυκαίναμε τον ουρανίσκο μας με τα υπέροχα γλυκά του κουταλιού... Γλυκιές στιγμές! Μα. οι "σημερινές εποχές" έφεραν δυσκολίες και πίκρες... κι έτσι το στέκι μας ακολούθησε τη μοίρα που του επέβαλε η οικονομική κρίση...

    Όμως έμεινε η σελίδα αυτή να αντιστέκεται με σθένος στις αντιξοότητες και να περνάει το δικό της μήνυμα με θετική ενέργεια και γλύκα από παραμύθι, σ'έναν κόσμο που δεν πιστεύει σε θαύματα... Κι όμως, γίνονται χιλιάδες!..

   Ένα από αυτά είναι κι ο έρωτας...Κι αυτός είναι ο δεύτερος και ισχυρότερος λόγος που αυτή η σελίδα παραμένει ενεργή! Γιατί εδώ μέσα έτυχε να συναντηθούν δυο άνθρωποι, δυο από τους διαχειριστές που αγνοούσαν ο ένας την ύπαρξη του άλλου, και που τους χώριζαν περίπου 515 χιλιόμετρα.. Κι έτσι απλά με μια ματιά, και με τη συνειδητοποίηση πως συνυπάρχουν σε μια σελίδα και συνεργάζονται χωρίς καν να γνωρίζονται, πίστεψαν στα Θαύματα...

    Και παίρνοντας τη ''Χουζουρλού" που τους ένωσε, από το χέρι, με αγάπη και γλύκα, την οδηγούν στη χώρα των θαυμάτων.. Κι αφήνουν πίσω τους την πύλη ανοιχτή, για όσους θέλουν να ακολουθήσουν...

(γράφτηκε στις 3 Οκτωβρίου 2012 στη σελίδα της Χουζουρλού στο facebook)

Κάθε Φορά

Κάθε φορά που έρχομαι κοντά σου, αναγεννιέμαι.

Τα μάτια μου σαν ν’ αντικρύζουνε τον κόσμο πρώτη φορά.

Εναν κόσμο όμορφο, γλυκό, παραμυθένιο

απαλλαγμένο από ασχήμιες, ίδιο μ’ αυτόν που βλέπουν τα μωρά.

Κάθε φορά που ξαναβλέπω τη μορφή σου καταλαβαίνω

την αρμονία αυτού του σύμπαντος και ξαναζω

ολόκληρες ζωές μέσα από ‘σένα

όλες αυτές που θα έχανα αν έμενα στο «εγώ».

Κάθε φορά που με κοιτάς νοιώθω φτερούγες

 - σχεδόν τις βλέπω  - να ξεπετιούνται απ΄την ψυχή μου

με δύναμη τρανή, παρμένη από ‘σένα

να μ’ ανεβάζουν πιο ψηλά απ’ τη συννεφιά κι απ΄τη βροχή μου.

Κάθε φορά που μ’ αγκαλιάζεις, κάθε φορά,  ανακαλύπτω

μικρές,  μα απόλυτες αισθήσεις παραδείσου

μα σαν θυμάμαι την κόλαση μακριά σου, τρομάζω

και κλέβω αχόρταγα ακόμα ένα φιλί σου.

Για σένα!!

....Τὴν ἀγάπη μας αὔριο, θὰ τὴ διαβάζουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολικὰ βιβλία, 

πλάι στὰ ὀνόματα τῶν ἄστρων καὶ τὰ καθήκοντα τῶν συντρόφων.

Ἂν μοῦ χάριζαν ὅλη τὴν αἰωνιότητα χωρὶς ἐσένα,

θὰ προτιμοῦσα μιὰ μικρὴ στιγμὴ πλάι σου.

Θὰ θυμᾶμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα,

σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.

Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ᾿ ἀγαπῶ.

                                                                                      Τάσος Λειβαδίτης

Αυτούς τους στίχους διάλεξα για να σου πω τα αισθήματα μου απόψε......

Σε λατρεύω! Είσαι τα πάντα για μένα!!

Μια νύχτα που κράτησε χρόνια.

Η Κασσάνδρα επιστρέφει στον τόπο καταγωγής της προκειμένου να αντλήσει έμπνευση για το νέο της βιβλίο. Εκεί έχει καταφύγει και ο Μάρκος, "φυγάς'' από ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει κι από μυστικά που κρατά καλά κλεισμένα μέσα του. Όταν η Κασσάνδρα μαθαίνει για την πολυτάραχη ζωή του, βρίσκει στο πρόσωπο του τον ιδανικό ήρωα για το βιβλίο της..

Μπλεγμένοι σε μια "ονειροπαγίδα" αφήνονται να βιώσουν δυνατά συναισθήματα με φόντο τις σκληρές μνήμες του Μάρκου, τους ανεξερεύνητους φόβους της Κασσάνδρας, τα αλληλένδετα γεγονότα που οδηγούν τις καταστάσεις, τις δυνατές φιλίες αλλά και τις καταλυτικές συγκρούσεις..
Μήπως τα παράξενα παιχνίδια της μοίρας, τους δίνουν τώρα την ευκαιρία να πολεμήσουν τους δαίμονες που κουβαλούν μέσα τους και να βρουν τη λύτρωση;



Σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.

Η ζωή είναι πάθος, η ζωή είναι τάνγκο!!!

Red Hot Love ... in a Book!!!

Δεν στο λέω συχνά

Δεν στο λέω συχνά τελευταία..
Γιατί βουλιάζω στις εμπνεύσεις μου,
λιώνω σε έρωτες ηρώων των λευκών σελίδων μου
 και ονειρεύομαι
μαζί τους νέες ζωές, παραμυθένιες.
Είναι γεμάτη η σκέψη μου από δαύτους
και φωνάζουν τόσο πολύ μες στο κεφάλι μου ,
τόσο δυνατά ουρλιάζουν
που δεν ακούω τους χτύπους της καρδιάς μου κάποιες φορές
και ξυπνώ ιδρωμένη νομίζοντας πως έσβησα.
Δεν στο λέω συχνά τελευταία
γιατί μου κλέβουν τη φωνή αυτοί οι δαίμονες
κι εκείνοι οι θεοί
-ξέρεις για ποιους μιλώ-
καλύπτουν με τα χέρια τους το στόμα μου
και στρίβουν το λαρύγγι μου να πάψω να ανασαίνω
παρά μόνο για αυτούς.
Δεν με αφήνουν να στο πω
με δένουν χειροπόδαρα
-δεν στο είπα, τρύπωσαν και στον ύπνο μου τώρα-
με δένουν με κόκκινες κλωστές
και δίνουν κλωτσιά στο παραμύθι το δικό μας
για να επικρατεί η βούληση τους μόνο.
Είναι κακότεχνοι και ψάχνουν ομορφιά,
είναι ανύπαρκτοι και ψάχνουν για ζωή
Δεν έχουν ψυχή κι όμως πονούν
Μα δεν τους νοιάζει αν πονάς εσύ κι εγώ.
Μην ψάχνεις συμπόνια στην καρδιά τους γιατί καρδιά δεν έχουν
από μένα ψάχνουν υπόσταση,
πόσο , να ξερες , πόσο τους λυπάμαι..
Τους αγαπώ αυτούς τους δαίμονες κι εκείνους τους θεούς
Μα πιο πολύ αγαπώ
το όμορφο χαμόγελο σου
και τα μάτια σου που πρασινίζουν τον κόσμο μου με ένα κοίταγμα.
Και δεν καταλαβαίνω,
γιατί δε με αφήνουν να στο λέω πιο συχνά
πως σ'αγαπώ
κι ο κόσμος μου γεμίζει με έμπνευση..
Χωρίς εσένα
κι αυτοί οι ήρωες δεν θα υπήρχαν και οι σελίδες μου άδειες θα έμεναν...
Δεν το κατάλαβαν ακόμα
πως σου χρωστούν ευγνωμοσύνη.
Δεν στο λέω συχνά
όμως για σένα ζω
κι άστους να νομίζουν πως με έχουν δική τους....
Ψευδαίσθηση είναι εκείνοι
κι εσύ η αγάπη...
Κι ας μην στο λέω συχνά...

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΙΜΑΤΑ - ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου ρόδο αμάραντο

Στ' ανοιχτά του πελάγου με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε
αμαρτία μου να 'χα κι εγώ μιαν αγάπη
μακρινή μητέρα ρόδο μου ρόδο αμάραντο

Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε
τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου
την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν
μακρινή μητέρα ρόδο μου ρόδο αμάραντο

Οδυσσέας Ελύτης

Είσαι...

Είσαι, σαν βιβλίο με μυστικά. Κάθε σελίδα, μια πτυχή του χαρακτήρα σου. Τόσες σελίδες, τόσα μυστικά, τόσες πλευρές της προσωπικότητάς σου! Κάθε σελίδα που διαβάζω, κάθε "μυστικό" που ανακαλύπτω, κάθε πλευρά που εξερευνώ, έχει τόση μαγεία που γοητεύομαι όλο και περισσότερο! Όλο και περισσότερο θέλω να "διαβάζω", να εξερευνώ, να ανακαλύπτω και να ερωτεύομαι! Να ΣΕ ερωτεύομαι όλο και περισσότερο! Όπως κάνω εδώ και ένα χρόνο και δυο μήνες τώρα...

 

Δυό καφέδες στο ηλιοβασίλεμα!

Τη στιγμή που η λογική συναντάει το συναίσθημα , το πρακτικό ανταμώνει με το ρομαντισμό , κι όλα μοιάζουν να είναι φτιαγμένα από έρωτα.... και για τον έρωτα να ζουν! 

Αυτή τη στιγμή.....κάτι τόσο απλό όπως ένας καφές ... αποκτά άλλη σημασία... 

Ιδιαίτερα αν βρίσκεται δίπλα στο ταίρι του...

Καλό σας απόγευμα, ερωτευμένοι! 

Αυτό το τραγούδι είναι για μας!

Αυτό το τραγούδι το λέμε τώρα μαζί... Εδώ και για πάντα.. Στο σήμερα και στο ποτέ... Στη γέφυρα που χτίζει η αγάπη! Σε έχω δίπλα μου και ολοκληρώνομαι! Αυτό μοιάζει με ευτυχία... Μοιάζει με τραγούδι μόνο για μας!! Σε λατρεύω...

Διαμάντι και σκουριά

Διαμάντι μου πολύτιμο, σπάνιο, μονάκριβο,
λατρεύω κάθε μια από τις τέλειες πλευρές σου,
τις φανερές, τις κρυφές και αυτές που δεν έχω ανακαλύψει ακόμα!
Σ' ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου και με τη λάμψη σου
διέλυσες και απάλειψες κάθε ίχνος σκουριάς
που η ζωή είχε προσθέσει στην ψυχή μου.
Ένας χρόνος, ένας μήνας και μερικές ημέρες,
τόσο γεμάτη ζωή, τόσο δυνατά αισθήματα, τόσο υπέροχες στιγμές...
Θα έκανα το γύρο της γής για να σε βρώ...
Το ξέρεις άλλωστε! Έχω ήδη κάνει το μισό!
Σ' αγαπώ!

Ένας χρόνος πέρασε..

Εδώ δεν λέμε πολλά.. Κι ούτε συχνά. Εδώ συναντιόμαστε σπάνια για να καταθέσουμε ένα κομμάτι από την αγάπη μας και να γεφυρώσουμε την χιλιομετρική- και μόνο- απόσταση ανάμεσά μας.. Όχι πως δεν το έχουμε κάνει! Ένα χρόνο τώρα, το έχουμε κάνει με άπειρους τρόπους, με τηλέφωνα, με ξενύχτια στο ίντερνετ, με μουσική, με ταξίδια, αληθινά αλλά και του μυαλού.. Με την σκέψη μας και το συναίσθημα μας. Με τον κάθε χτύπο της καρδιάς μας.

 Αν μου έλεγαν πριν ενάμιση χρόνο πως θα ερωτευόμουν έναν άνθρωπο 515 χιλιόμετρα μακριά από μένα, όχι μόνο δεν θα το πίστευα αλλά μπορεί και να γελούσα.  Όμως ήρθε η εικόνα σου μπροστά μου ένα πρωινό του Σεπτέμβρη  πέρσι, και πίστεψα στη θεωρία του ''άλλου μισού", κάτι που ποτέ δεν πίστευα... Τώρα είσαι στη ζωή μου και δεν υπάρχουν πια χιλιόμετρα.. Υπάρχει μόνο η σκέψη σου. Υπάρχει μόνο η παρουσία σου, τόσο έντονη που μόνο από ευτυχία γελάω πια...Σε ευχαριστώ που ήρθες .... Σε λατρεύω.

Για τον ένα χρόνο που κλείσαμε στις 28 Οκτώβρη.. 

Δεν ξέρω...

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που δεν μ' αφήνει να πάρω τη σκέψη μου μακριά από 'σένα ούτε λεπτό...

Είναι τα μάτια σου, που κρύβουν μέσα τους την επιθυμία για χιλιάδες ζωες και που εκτός από την φυσική ομορφιά τους εκπέμπουν ευστροφία και καθαρή δύναμη;

Είναι τα χείλη σου, που εκφράζουν με ακρίβεια την κάθε σου σκέψη και διάθεση χωρίς να χάνουν σε καμιά περίπτωση τον ερωτισμό που πηγάζει από το σχήμα τους;

Είναι τα μαλλιά σου, που μαύρα σαν την πιο μυστηριώδη νύχτα με κάνουν να θέλω να χαθώ μέσα τους;

Είναι το χαμόγελό σου (αχ, αυτό το χαμόγελο...) που, μοναδικό στον κόσμο, γεμίζει την ψυχή μου με τα πιο υπέροχα και πρωτόγνωρα συναισθήματα, φωτίζει ολόκληρη τη ζωή μου και μου έχει γίνει τόσο μεγάλη ανάγκη ώστε η απουσία του μου προκαλεί θλίψη;

Είναι το γέλιο σου, που καθαρό και αληθινό με παρασέρνει στα υψηλότερα επίπεδα χαράς;

Είναι η φωνή σου, που ζεστή και τραγανή, σαν χάδι και γαργάλημα μαζί, χαρίζει απόλαυση στα αυτιά μου αλλά και σ' όλο μου το σώμα αφού την νοιώθω σαν να κυλάει στο δέρμα μου;

Είναι το σώμα σου, που κάθε σημείο του είναι άξιο να λατρευτεί ξεχωριστά όπως ξεχωριστές είναι οι χάρες του και αγαπημένες;

Είναι οι σκέψεις σου, που τρέχουν από 'δω κι από 'κει αλαφιασμένες να προλάβουν να τα καταλάβουν όλα, να τα αναλύσουν όλα, να μη χάσουν τίποτα και διαταραχθεί η πολυπλοκότητα του μυαλού που τις παράγει;

Είναι η θέληση που έχεις για ζωή, για περιπέτεια, για απόλαυση από το κάθε τι που σου προκαλεί το ενδιαφέρον, από κάθε τι που ερεθίζει το πολύπλευρο και πολυεπίπεδο μυαλό σου;

Είναι η καρδιά σου, που, όντας το πιο γλυκό και όμορφο μέρος για να βρίσκεται κανείς, αδυνατεί αν μπει μέσα της κάποιος να μπορέσει να ξαναζήσει έξω από αυτήν;

Ξέρω...

Και ένα μόνο απ' αυτά θα έφτανε σαν λόγος για να μη μπορεί να απομακρυνθεί η σκέψη μου από σένα...

Όλα μαζί, είναι ο λόγος που δεν απομακρύνεται ούτε η καρδιά μου!!!